خبرگزاری آبی پوش:جورج فوساتی، مربی تیم السد که میداند استقلال اگر از تمام نیروی اصلیاش- هواداران و تماشاگران- برخوردار شود، مردانش تاب تحمل خود را از دست میدهند، از فرصت پدید آمده در نشست خبری روز پیش استفاده میکند و میگوید:بازی با استقلال 11 به 11 است. تماشاگر تاثیری ندارد.
آیا چنین است؟ آیا تماشاگران تیم استقلال، اگر ورزشگاه را پر کنند، تاثری در بازی نخواهند داشت؟ آیا قرار است استقلال و السد 11 به 11 بازی کنند؟
جورج فوساتی که به عبارتی «لاف در غربت میزند» سعی میکند ترس خود را پنهان کند. او میداند که تماشاگر برای تماشا کردن به ورزشگاه نمیرود. مرد اروگوئهای هم تماشاگر را میشناسد، هم از نقش درجه اول تماشاگران آگاه است و هم میخواهد برتری استقلال در این زمینه را بی اثر کند. فوساتی به عمد، میان تیم و تماشاگرانش فاصله میاندازد. او میخواهد القا کند بازی در زمین، ربطی به بازی روی سکوها ندارد. او میداند که هر تیم روی تماشاگران خود حساب ویژهای میکند. او میداند که هر تیم 11 بازیکن و چند هزار تماشاگر است. در این مورد بخصوص، استقلال میتواند صد هزار و 11 نفره بازی کند. بستگی دارد که امروز تماشاگران استقلال، چگونه به دعوت عام تیم خود پاسخ بدهند.
آقای فوساتی، دوست دارد استقلال و السد 11 به 11 بازی کند، اما این یک علاقه یک طرفه است. واقعیت چیز دیگری خواهد شد. بهترین حالت این است که استقلال با صد هزار تماشاگر، حریف السد باشد. اگر چه برای بردن بازی اول در لیگ آسیا یازده مرد استقلال به خوبی کفایت میکنند، اما حرف بر سر این است که فوتبال ایران، از تمام قدرت بالقوهای که دارد استفاده کند.
در تئاتر فوتبال، بازیگران اصلی دو گروهند:
گروه اول: 11 بازیکنی که روی چمن مقابل حریف میایستند.
گروه دوم: چند ده هزار تماشاگر که روی سکوها مینشینند، اما نشسته به ایفای نقش میپردازند. «نقش» گروه دوم این است: 90 دقیقه تمام تیم خود را به جلو برانند. 90 دقیقه تمام حریف را در زمین میخکوب کنند.
آیا امروز استقلال را یک تیم صد هزار و یازده نفره خواهیم دید؟
***
«السد» را خواهیم برد. چه با 11 بازیکن، چه با چند هزار و یازده بازیکن، حرف اصلی این است:
از انرژی روانی یک ورزشگاه لبریز از تماشاگران استفاده کنیم. شادی پیروزی و جشن پیروزی را با همه تقسیم کنیم.
